‘De tijd dringt, want in Mulunguzi en de omliggende dorpen telden we ondertussen 1.637 lepragevallen. Nooit eerder meegemaakt!’ Dokter Paul vertelt op onze site het verhaal van Lunda, een jongen met lepra, en over de schrijnende situatie in Mulunguzi.

Dokter Paul

Ik werk reeds vele jaren voor Damiaanactie. Van Dokter Denis Porignon kreeg ik een degelijke opleiding. In het begin van mijn carrière werkte ik vanuit Lubumbashi, maar omdat er zoveel leprapatiënten werden opgespoord aan het Tanganyikameer, hebben we besloten om een tweede kantoor dichter bij de leprahaarden te openen. Nu ben ik verantwoordelijk voor de regio Noord-Katanga en heb ik een kantoor in Kalemie.

Omdat ik zeer verontrust was door de cijfers van de opsporingscampagne van 2007, ging ik enige tijd geleden zelf poolshoogte nemen in Mulunguzi, een geïsoleerd dorpje aan het meer. Reeds in 1993 had ik het idee om daar een gezondheidspost op te richten. Voordien was er in Mulunguzi niets. Zieken moesten naar Moba voor verzorging: een reis van minstens 45 minuten per boot. Vandaag is de gezondheidspost een feit. Er is een verpleger aanwezig en Mulunguzi en de omliggende dorpen beschikken voortaan over een vrijwilligersnetwerk. In Noord-Katanga leiden we inderdaad ook verplegers op. we proberen om 1 verpleger per 500 inwoners te hebben. In 2001 zijn we gestart met de rekrutering en de opleiding en beschikken we nu over een uitgebreid netwerk van ervaren vrijwilligers. In 2002 en 2003 verdubbelde bovendien het aantal nieuw opgespoorde lepragevallen. Deze werkwijze lijkt de meest doeltreffende in zulke afgelegen gebieden.

Lunda is slechts één van de vele gevallen die ik bij mijn vorig bezoek aan Mulunguzi aantrof. De jongen van 13 jaar is er behoorlijk erg aan toe, maar gelukkig werd hij op tijd ontdekt. We doen er steeds alles aan om amputaties te vermijden, hoewel we vaak met beperkte middelen moeten werken. Soms hebben we te weinig benzine om een boot te kunnen nemen, er zijn te weinig medicijnen op een gezondheidspost, er ontbreken fiches of hebben we geen wagen ter beschikking,... maar toch blijf ik me 100% inzetten voor de mensen in mijn regio die medische hulp nodig hebben. Ik blijf verplegers en vrijwilligers motiveren zodat patiënten tijdig opgespoord en behandeld kunnen worden.