in de bres voor Damiaanactie …

In 2005 trok Herman Verbruggen, ‘Markske’ uit de populaire TV-serie ‘FC De Kampioenen’, naar het Damiaanactieproject in Bangladesh. Zijn getuigenis trok de campagne op gang. Hoe een bal rollen kan... we vroegen het aan Herman zelf.

Herman, vanwaar je betrokkenheid bij Damiaanactie?
“Wel, als ik je vertel dat mijn moeder ‘Virginia Josefa Damiana De Veuster’ heet, dan zegt dat al héél veel, niet? Ik ben dus een ver familielid van pater Damiaan, en alhoewel ik daar vroeger niet echt mee bezig was, ben ik daar ondertussen wel best fier op. Mijn moeder zaliger is er altijd zeer trots op geweest, en dat gevoel heeft ze mij nagelaten.

Hoe ervoer je het eerste contact met leprapatiënten in Bangladesh?
Eigenlijk zijn wij als mens niet gemaakt om grote ellende te zien, we draaien ons hoofd er van weg. We hebben dikwijls ook niet genoeg moed om er te blijven naar kijken. Maar als je er middenin staat en je de hele situatie zelf beleeft, zoals in Bangladesh, dan kan je alleen maar stellen dat het schandalig is dat een vreselijke ziekte als lepra vandaag de dag nog steeds bestaat.

Het verhaal van een jongeman, amper 30 jaar, met zware lepraverminkingen zal me niet rap loslaten. Hij kreeg lepra toen hij een jongetje van 10 jaar was, en komt sindsdien zeer regelmatig in het Damiaanactiehospitaal. De man is medisch gezien genezen van lepra, maar sukkelt de rest van zijn leven met de gevolgen van de ziekte: met zijn gevoelloze voeten. Toen ik de wondverzorging van dichtbij volgde, had ik ook meteen ook de reflex van: dat wil ik niet zien, het is te lelijk, te erg. Maar toch blijf je, en dan denk je: iedereen zou dit moeten kunnen zien.

Het mooie in zijn verhaal is wel dat Damiaanactie ook wel rekening houdt met deze onomkeerbare gevolgen, ook op sociaal-economisch vlak. De man kreeg een naaimachine en een aangepaste opleiding van Damiaanactie, en hij rooit het nu als kleermaker. Hij kreeg zo de kans op een nieuwe start.

Welke indruk kreeg je van het lokaal personeel?
In de eerste plaats werd ik getroffen door hun dankbaarheid. Overal waar ik kwam, overal waar ik de dokters en het verplegend personeel feliciteerde met hun knap werk kwam er meteen de reactie: dankzij jullie! Het Damiaanactiepersoneel weet zeer goed dat het geld niet uit de lucht komt vallen. Ze weten dat het niet simpel is om het geld in België bij elkaar te rijven. En dat besef is mooi.

Daarnaast strijden zij, als kleine groep, perfect gestructureerd in dit immense land tegen die twee ziektes. Met bewonderenswaardige moed en zoveel potentieel. Indrukwekkend hoe zij met de luttele 5 euro van een pakje stiftjes effectief mensen kunnen helpen.

Wat blijft er vandaag nog hangen van deze reis, Herman?
Je wordt er een anders mens van. Je beseft enerzijds hoe goed we het hier hebben, hoe paradijselijk België wel is... maar ik heb ook een land gezien met zoveel potentieel, ook in het hart van de mensen. De Bengalen zijn enorme positivisten, veel meer dan wij, met een enorme wilskracht ook. Je krijgt ter plaatse nog meer het besef dat wij ons hier ‘aan het voorbijlopen’ zijn. We kijken nog te weinig naar eenvoudige dingen die het leven ‘schoon’ maken en waar je gelukkig kan van worden. En we weten dat allemaal ergens wel. Maar als je ter plaatse komt, zoals in Bangladesh, dan kan je er niet meer onderuit... Ik herken veel van mezelf in deze mensen. Enorm veel. En ja, dat doet je iets.”