omschrijft haar bouwkamp als haar Bangla-time!
Sabine De Wilde omschrijft haar bouwkamp als haar Bangla-time. Ze trok met Damiaanactie een maand op bouwkamp naar Bangladesh, het derde armste land van het Aziatisch continent.
Het meest vervelende moment
“Ik houd niet van de drukte op markten en in steden, dus een uitstap naar een plaatselijke markt was voor mij telkens een marteling. Vooral omdat de Bengalen supernieuwsgierige mensen zijn en een groep van 9 blanken voor hen allicht de sensatie van de dag was. Telkens er iemand van ons iets wou kopen, vormde zich een massa die bijna verstikkend werkte.”
Het meest onthutsende moment
“Op een van de dagen dat we vrij waren, brachten we een bezoek aan een weverij. De toestand die ik alleen kende uit de film Daens speelde zich nu voor mijn ogen af. Vrouwen die van ’s morgens tot ’s avonds achter een weefgetouw zaten, hun kind slapend of spelend naast hen.”
Het meest Belgische moment...
“... was ongetwijfeld het verorberen van frieten. In Jalchatra, waar we ons bouwproject hadden, zorgde onze kok Joseph ervoor dat Bengaalse maaltijden afgewisseld werden met meer Westers ‘getinte’ maaltijden.”
Het meest eenzame moment
“Mijn gezondheid was de eerste weken oké, dus dat was een absolute meevaller. De laatste week echter kreeg ik na 2 dagen stappen aan zuiderse stranden een ontsteking aan mijn grote teen. Toen we terug in Dhaka waren en iedereen er nog even van profiteerde om te gaan winkelen, zat er voor mij niets anders op dan op mijn hotelkamer te blijven.”
Het moment van het hardste labeur
“Het fysieke werk in Jalchatra was behoorlijk zwaar. Er moest een muur rondom de kliniek gebouwd worden en jammer genoeg werden de bakstenen niet gestort waar de muur moest komen. Dus: kilo’s bakstenen aanbrengen. De rest van het werk bestond uit bezetwerk afkappen van vochtige muren. Vooral de temperatuur en de vochtigheid maakten deze klussen extra zwaar. We werkten van 09.00 tot 12.30 uur, namen dan snel een verfrissende douche en een heerlijk middagmaal (tonijnsla-verse mango-ananas) en werkten in een tweede shift van 14.00 tot 16.30 uur. Ik heb werkelijk gezweet als een rund!”
Het meest uitbundige moment
“Gelukkig was er regelmatig tijd voor ontspanning. Een van de uitbundigste momenten was een bezoek aan de Mandi-people, een dorpsgemeenschap in de buurt van de kliniek. De kinderen zongen en dansten en natuurlijk moesten ook de gasten hun kunsten laten zien. Het lied We stegen met een zucht tot boven in de lucht... is nu wereldwijd bekend. Trouwens, de rijstwijn die ze ons daar serveerden, is het afgrijselijkste drankje dat ik ooit probeerde te drinken.”
Het meest emotionele moment
“Dit is misschien wel wat cliché, maar het meest emotionele moment was ongetwijfeld het afscheid van de patiënten in Jalchatra. Het gezicht van een 10-jarig leprapatiëntje zal ik me mijn leven lang herinneren. Hij was aan het herstellen van één van de bijwerkingen na een leprabehandeling. Het komt er ongeveer op neer dat de dode bacteriën zich onderhuids ophopen en op zenuwbanen drukken, wat enorm pijnlijk is. De jongen lag op een ziekenkamer met 7 andere volwassen patiënten. Het enige speelgoed dat hij had was een radiootje. Als ik aan dit beeld terugdenk, komt er altijd een vleugje weemoed naar boven en ben ik enorm dankbaar dat Damiaanactie bestaat, dat ik deze unieke ervaring heb mogen beleven en dat zoveel mensen me op verschillende manieren gesteund hebben!”
Het meest fotogenieke moment
Na enkele voorbereidende weekends stapte Sabine begin juli in het Damiaanactiebouwkampen. In het Jalchatra-hospitaal werkte ze drie weken met een ploeg van negen medewerkers. In de vrije tijd bezocht de groep ook een aantal andere projecten.
