damiaanactie

Een bouwkamp in Nicaragua: uit het dagboek van Thomas...

Eindelijk dan … De plannen voor het gebouwtje zijn goedgekeurd! Na druk overleg en onderhandelen is de aannemer gekozen, en de prijs is tot een voordelig bedrag kunnen gereduceerd worden. De contracten worden getekend, en dat betekent dat we vandaag aan de werken voor het gebouwtje kunnen beginnen! De verwachtingen liggen hoog en met frisse moed vertrekken we naar het werkterrein.


Dinsdag 1 augustus 2006
Onze opdracht voor vandaag: van het terreintje van 14 op 8m gaan we een eerste laag afhalen van 10cm diep. We gaan naar de chef van de arbeidersploeg om materiaal te lenen: hij geeft ons kaphouwelen, spades en kruiwagens. Vol energie vliegen we erin en kappen we stukje per stukje grond weg. Gelukkig heeft Louis heel wat ervaring, hij toont ons hoe we het best onze werktuigen hanteren. Kruiwagens worden gevuld met aarde, moedig naar boven weggevoerd en op een braakliggend lapje grond geleegd. 2 lokale arbeiders scheppen het daar dan op en vullen de laadbak van hun vrachtwagen. 2 jongens van de omheiningsploeg werken met ons mee. De anderen werken voort aan de omheining, die moet eerst af.

Walter met zijn tatoeages en Ricardo die pas getrouwd is en in Managua woont. Ze zijn amper 20 jaar oud, en werken al vanaf hun 13 jaar in de bouw, in combinatie met hun schooljaren. In de bouw werken verdient hier 10 à 12 USD per dag. Een leraar bijvoorbeeld verdient heel wat minder; 3 à 4 USD per dag. Het werktempo van de locals is heel gezapig, zoals het hele latino-ritme, terwijl wij er stevig willen invliegen en voortmaken. Maar dat worden we al vlug afgeleerd, want de warmte en brandende zon doen ons puffen! Nu en dan een waterpauze doet veel deugd, we hebben ze nodig om op adem te komen. Na het middagmaal van onze keukenprinses Maria gaan we verder met het werk. Met een beetje geluk halen we de eerste laag er vandaag helemaal van! In de namiddag hebben we veel bekijks: jongeren, kinderen uit de buurt, verpleegsters komen erbij staan en kijken hoe we het doen. Ook uit de ramen van de ziekenkamers zien we telkens heel wat nieuwsgierige hoofden mee volgen. Sommige van de toeschouwers helpen zelfs mee kruiwagens naar boven te sjouwen. Daar is Bianca, het meisje uit het tbc-zaaltje! Ze zwaait eerst eens en komt dan een briefje afgeven, geschreven door Norma –één van de verpleegsters van de tbc’s-, waarin ze nog eens bedankt voor onze presentatie van eerder. De patiënten hadden er zo van genoten, hun lange en dikwijls eenzame dagen werden eens ‘gebroken’, Anderzijds vraagt ze ons of we haar een woordenboek Spaans-Engels kunnen aanbevelen. Niet veel mensen spreken Engels, slechts een paar losse woorden, bovendien niet altijd goed verstaanbaar door een zwaar Spaans accent of gewoon slechte uitspraak, maar toch voel je dat sommige mensen heel graag meer Engels zouden willen kennen.

Bijna de hele eerste laag grond is weggeschaffeld! Alleen het laatste stukje is moeilijk met die harde steengrond en er zitten massa’s grote mieren! Een paar seconden blijven stilstaan is niet aangeraden, want je bent direct overgeleverd aan al die beestjes! Willem en Louis maken ineens een gek dansje, maar het is wel duidelijk waarom … ! 17.00: schaftijd! Onze eerste werkdag (toch wat het gebouwtje betreft!) zit erop! Met een tevreden en voldaan gevoel keren we huiswaarts, tijd voor een frisse douche!

Meer lezen? www.o–sekoer.be