damiaanactie

Wie de campagnefilm van 2010 van de Damiaanactie kon bekijken, heeft waarschijnlijk nog een levendig beeld van de jonge tbc-patiënte Roksana!
Afkomstig uit het plattelandsdorpje Jhaoail Bazar ging Roksana, na de dood van haar papa, uit noodzaak werken in een van de duizenden textielfabrieken rond Dhaka.De werkomstandigheden waren ronduit keihard: Roksana werkte 6 dagen per week. Ze verdiende amper 20 euro per maand. Dat schrale loontje was nauwelijks voldoende om haar te voeden. Om toch nog wat extra geld opzij te kunnen leggen voor haar alleenstaande mama en haar jongste zusje deed ze zoveel mogelijk overuren. Deze inspanning werd langzaam maar zeker teveel voor Roksana. Het werk putte haar uit, de voeding was ontoereikend en haar woonomstandigheden waren erg primitief. Uiteindelijk werd de verzwakte Roksana een gemakkelijke prooi voor de tbc-bacil.

Zonder hoop

Dan begon haar ellende pas echt. Haar man verliet haar, door de ziekte verloor ze alle eetlust en vermagerde enorm. Na verloop van maanden werd ze compleet uitgeput weggestuurd uit de textielfabriek. Roksana woog nog 22kg toen ze uiteindelijk in het hospitaal van Jalchatra belandde. Haar leven leek ten einde. Doodziek en uitgemergeld, gescheiden, zonder inkomen: er was geen uitweg meer!

De ommekeer

Maar vandaag is Roksana gezond, vrolijke en zelfzeker! Deze schitterende metamorfose kwam er dankzij Damiaanactie Bangladesh, die haar volledig genas van tbc: eind juli 2009 kon Roksana de behandeling stopzetten en haar lichaam herstelde zich geleidelijk.Roksana is nu wel genezen, maar hoe moet het verder? Opnieuw werk zoeken in Dhaka is niet meer mogelijk en haar familie heeft geen enkele bron van inkomsten. Er ontbreekt nog een belangrijke schakel om haar verder op weg te helpen. De basisprojecten van Damiaanactie bieden een mogelijke uitweg. Samen met Roksana zoekt Damiaanactie naar een “Income Generating Activity”: een activiteit die haar een duurzaam inkomen moet geven. Een eigen kledingwinkel is Roksana's grootste droom. Via een een combinatie van een gift met een terug te betalen (renteloos) microkrediet, kan deze droom gerealiseerd worden. Roksana begint haar eigen zaak! Roksana krijgt eerst een intensieve opleiding om haar winkel met kennis van zaken te kunnen runnen. Met de gift wordt het winkeltje ingericht: een houten toog en kasten met glazen schuifdeurtjes, verlichting, een zitbank voor de klanten, een ventilator voor in het warme seizoen. Met het microkrediet wordt de eerste stock aangekocht. Dat geld zal ze later in maandelijkse schijven terug betalen. 

Een nieuw begin

15 januari 2010: een nieuw begin. Roksana's store wordt officieel geopend en nieuwsgierig verdringen de dorpelingen elkaar. Anderhalve maand verder en het IGA-project ziet er nu al veelbelovend uit! De verkoop stijgt gestadig. Roksana leert hoe ze de klanten kan tevreden stellen, welke producten ze nog mist en wat er nog moet verbeteren. De dagelijkse verkoop registreert ze netjes in haar kasboek en de inkomsten plaatst ze zoals afgesproken op haar bankrekening. Elke week berekent ze hoeveel geld er nodig is om de verkochte producten te vervangen, om de lopende kosten te betalen en uiteindelijk om het microkrediet, op een termijn van 2 jaar, renteloos af te lossen. Wat er dan nog rest is haar winst en die lijkt ruimschoots voldoende om van te leven en haar mama en zusje te onderhouden!

Het basisproject staat nog in zijn kinderschoenen, maar het lijkt nu al een haalbare formule!

Een eerste balans

We schrijven juli. Enthousiast en optimistisch doet Roksana haar aankopen voor haar stock in Tangail. Het is rustig in haar shop: iedereen die kan, werkt op het veld om de oogst binnen te halen. Ondertussen werkt ze vlijtig verder en registreert ze alles in haar kasboek. Tijdens week 13 en 15 nam de gemiddelde verkoop toe. Er werd een publiciteitsactie in haar dorp georganiseerd: bij een aankoop kreeg je een ballon of een pen. Ondertussen verdient ze ongeveer drie keer zoveel dan in de textiel sector. Roksana en haar familie geraken langzaam maar zeker uit de armoedecirkel.